Οκτώ ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την άνοιξη του 2015, όταν ο τρομπετίστας Ανδρέας Πολυζωγόπουλος κυκλοφορούσε το «Anicca», το δεύτερο αμιγώς προσωπικό άλμπουμ. Από τότε, συμμετείχε σε δεκάδες ηχογραφήσεις με έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ως sideman ή co-leader, χωρίς να σταματήσει μέσα σε αυτές να «ψάχνεται» με τις δικές του συνθέσεις, αναζητώντας τον τρόπο που θέλει ο ίδιος να ακουστούν. Θυμόμαστε ακόμη την πρώτη φορά που ακούσαμε (στο «Faust» αρχές του 2016) ζωντανά το «Ariadne’s Scent», το «Petrichor» και το «First Time in Times Square» ως τις νέες τότε συνθέσεις του Ανδρέα, παιγμένες με το τότε κουαρτέτο του. Σήμερα, έχοντας στα χέρια μας το νέο του άλμπουμ, αντιλαμβανόμαστε το γιατί περίμενε τόσο καιρό μέχρι αυτό να ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει.

Το «Petrichor» είναι ένα βαθειά αισθαντικό, λυρικό και σχεδόν ποιητικό άλμπουμ. Ο Πολυζωγόπουλος κατέληξε σε ένα τριο χωρίς ντραμς, το οποίο δομήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε όχι μονο να μην είναι «σφιχτό», αλλά να έχει τέτοια ζηλευτή ανοιχτωσιά στον ήχο του που να δημιουργεί στον ακροατή την αίσθηση ότι έχει κλείσει τα μάτια και βρίσκεται σε ένα όνειρο. Ο ίδιος αναδομεί τις παλαιότερες συνθέσεις του (όπως ο «Barbas» που υπάρχει σε πρώτη εκτέλεση στο άλμπουμ «Anicca») παρουσιάζοντας τες με καινούργια αισθητική προσέγγιση και δημιουργεί το δικό του καμβά εμπνεόμενος από πρόσωπα, τόπους («Kaiafas», «Kountouri», μιας που οι αναφορές του στον τόπο που μεγάλωσε στην Ηλεία δεν σταματούν να υπάρχουν) και καταστάσεις (π.χ. «The Coldest Summer», η σύνθεση που αφιερώνεται στους πρόσφυγες που χάνονται στα νερά του Αιγαίου) που τον σημάδεψαν. Συνθέτει βιωματικά και συναισθηματικά αποκλειστικά και μόνο. Αυτό στη μουσική του είναι ολοφάνερο και γι’ αυτό αναζητά συνεχώς τον προσωπικό του ήχο, τόσο στο όργανο του, όσο και στις συνθέσεις του, καταλήγοντας τελικά σε κάτι αληθινά εσωτερικό, σε μια μουσική που γίνεται σε πολλές της στιγμές υπερβατική.

Στο να πετύχει βέβαια αυτό που επιθυμούσε, συνέβαλαν και οι συμπαίκτες του. Ο Τυνήσιος πιανίστας Wajdi Riahi, μόλις 27 ετών, γνωρίστηκε με τον Πολυζωγόπουλο στις Βρυξέλλες. Η αισθητική στο παίξιμο του, κέρδισε αμέσως τον Ανδρέα και μετά από διάφορα παιξίματα ως ντουέτο αλλά και σε διάφορα σχήματα, του εμπιστεύτηκε τις μουσικές του και δεν λάθεψε. Ο βελούδινος και ευαίσθητος ήχος στο παίξιμο αυτού του υπερταλαντούχου νέου μουσικού είναι διάχυτος σε κάθε νότα. Σε ένα ακρόαμα που λόγω καταγωγής και μόνο, υποτίθεται οτι είναι μακριά από τις προσλαμβάνουσες του, ο Riahi είναι αξιοθαύμαστα «ευρωπαίος», δικαιώνοντας τον Ανδρέα για την επιλογή του. Και φυσικά, ο Πέτρος Κλαμπάνης. Για τον διακεκριμένο έλληνα κοντραμπασίστα, δεν θα περίμενε κανείς κάτι λιγότερο. Ουσιαστικός, στέρεος, διακριτικός και γεμάτος συναίσθημα στο παίξιμο του, ο Κλαμπάνης στήριξε το εγχείρημα σαν να ήταν δικό του. Δεν είναι μόνο οτι το άλμπουμ εκδόθηκε από το δικό του label (ΠΚmusic), αλλά η πίστη και η δοτικότητα του ίδιου στο δίσκο αυτό, τόσο σαν μουσικός, όσο και σαν άνθρωπος που κάνει την παρουσία του στο «Petrichor» σημαντική πέρα ως πέρα. 

 Εννέα συνθέσεις διάρκειας λίγο παραπάνω από 50 λεπτών περιλαμβάνει ο δίσκος. Εννέα συνθέσεις στις οποίες ο κάθε ακροατής μπορεί σε κάθε ακρόαση να ανακαλύπτει καινούργια πράγματα. Για το τέλος, αφήνουμε το εισαγωγικό σημείωμα που έγραψε για το δίσκο εν είδη επιστολής προς τον Πολυζωγόπουλο ο σπουδαίος Γάλλος τρομπετίστας Erik Truffaz κι ευχόμαστε το «Petrichor» να είναι η αφορμή για την διεθνή καταξίωση ενός σπουδαίου και χαρισματικού μουσικού. : «Η μουσική σου τιμά τη σιωπή και δημιουργεί όνειρα. Ο τρόπος που παίζεις την τρομπέτα είναι τόσο ευαίσθητος που επαινεί αυτό το μερικές φορές άχαρο όργανο. Έχεις έναν ζεστό, βελούδινο ήχο, ακόμα και όταν χρησιμοποιείς τη σορντίνα […] Οι συνοδοιπόροι σου […] είναι [επίσης] εξαιρετικοί. Έχουν απίστευτο ρυθμό και συμμετέχουν εξίσου σε αυτό το όνειρο που σχεδιάζετε οι τρεις σας».

Το άλμπουμ «Petrichor» του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου κυκλοφορεί σε cd και βινύλιο από την Πκmusic. Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.andreaspolyzogopoulos.com/