Η επιστροφή του κιθαρίστα και συνθέτη Μάκη Αμπλιανίτη στην δισκογραφία μετά από σχεδόν επτά χρόνια, σηματοδοτεί ταυτόχρονα και την επιστροφή μιας πολυδιάστατης μουσικής προσωπικότητας, ενός καλλιτέχνη που δεν έμεινε ποτέ του σε ένα μόνο σημείο του ποταμού που λέγεται μουσική. Έχοντας περιπλανηθεί (και με αξιοσημέιωτη επιτυχία) σε ουκ ολίγα μουσικά είδη και έχοντας παντρέψει πολλές ετερόκλητες επιρροές κι ακούσματα στις πρηγούμενες δουλειές του (κλασσικό παράδειγμα το διπλά πλατινένιο άλμπουμ “Bahar” του 2001 με παγκόσμια περιοδεία), ο Αμπλιανίτης επιστρέφει στην αγαπημένη του τζαζ πλευρά, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το άλμπουμ “Flame Keeper” του 1997, παρουσιάζοντας μας ένα δίσκο όπως το “No More Melodies”, όπου μέσω του κλασσικού φορμάτ του organ trio, επιχειρεί να αναδείξει την αγάπη του τόσο για την funk, όσο και -γιατί οχι;- και τη ροκ μουσική,

Ο τίτλος του άλμπουμ μάλλον σαν ειρωνικός φαντάζει, αφού η μελωδικότητα στις συνθέσεις του
Αμπλιανίτη, ξεχειλίζει στο δίσκο. Τα κομμάτια ουσιαστικά είναι “τραγούδια δίχως στίχο”
(χαρακτηριστικά παραδείγματα η μπαλάντα “Hold my hand” και το ομότιτλο “No More Melodies”) κι αυτό το αντιλαμβάνεται κάποιος με την πρώτη κιόλας ακρόαση. Το groove και η ενέργεια που αποπνέει το τριο συνδυάζονται τέλεια με την μουσικότητα των συνθέσεων και την παιγνιώδη διάθεση τους (χαρακτηριστικο παράδειγμα το ”In your seventh life” και τa φανκιζοντα “Scrambled Eggs” & “It’s your 7th life”), ενώ και στη μοναδική διασκευή που υπάρχει στο δίσκο (το “Full House” του μεγάλου Wes Montgomery, ο οποίος ήταν και η αιτία που ο Μ.Α. Στράφηκε στην τζαζ και το πρώτο του ακουσμα σε νεανική ηλικία), ο Αμπλιανίτης και οι συμπαίκτες του, δίνουν μια άλλη -πιο funky-διάσταση και δεν κάνουν απλώς μια “αντιγραφή”. Σημαντική και ουσιασική είναι το δίχως άλλο η παρουσία των δυο συνεργατών του Μάκη Αμπλιανίτη στο “No More Melodies”. Ο Γιώργος Κοντραφούρης (συνεργάτης και συμπαίκτης του Μ.Α. Και στο “Flame Keeper”, 28 χρόνια νωρίτερα!) με την αστείρευτη ενέργεια του, την ανοιχτωσιά και την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στο organ και ο πολυπράγμων ντράμερ Φοίβος Άνθης με την τεχνική του και το στέρεο παίξιμο του, αναδεικνύουν αμφότεροι την δουλειά και την αισθητική του Αμπλιανίτη. Και κάνουν όλους εμάς μαζί, λίγο πιο χαρούμενους γιατί κρατάμε στα χέρια μας έναν δίσκο που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος, κάθε εποχή, κάθε ώρα.