Από τους μουσικούς που πριν δέκα και κάτι χρόνια ήρθαν στο προσκήνιο για να αφήσουν αποτύπωμα στα μουσικά πράγματα της χώρας, είναι αναμφίβολα ο Θοδωρής Κότσυφας. Παιδί της “χρυσής φουρνιάς” του Ιονίου Πανεπιστημίου, ο Ναουσαίος κιθαρίστας βγήκε στο προσκήνιο αρχικά μαζί με την περίφημη παρέα των Next Step, αλλά δεν άργησε να “περπατήσει” με τον ίδιο χαρισματικό τρόπο και τους δικούς του δρόμους. Μετά το “Conception of thought” του 2017, ενας δέυτερος εξίσου εξαιρετικός, εξίσου εντυπωσιακός δίσκος έρχεται από τον Θοδωρή και φέρει τον τίτλο “New WarDesign”.

Γνωρίζοντας καλά τον δημιουργό του, δεν εκπλήσσεται κανείς ούτε από τον τίτλο, ούτε από το περιεχόμενο του δεύτερου του προσωπικού δίσκου. Αφενός μεν το όνομα του πρότζεκτ μιλάει από μόνο του για όσα θέλει να πεί ο Κότσυφας μέσω της μουσικής του, αφετέρου δε αυτή καθευτή (η μουσική) είναι τόσο όμορφα πολυσχιδής, τόσο υπέροχα πολυμορφική και δυναμική που αποδεικνεύει και στους πλέον “αδαείς”, οτι πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό δημιουργό με απόλυτα ανοιχτό μουσικό ορίζοντα και πολλές προσλαμβάνουσες, τις οποίες παντρεύει αρμονικά στις συνθέσεις του. Το “New War Design” γεννήθηκε μέσα από τις ασφυκτικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που δημιούργησε η πρωτοφανής κατάσταση του παρατεταμένου εγκλεισμού λόγω της πανδημία του Covid-19. Αποξένωση, σπασμένες επικοινωνίες, μεταναστευτικό, κρατική βια και καταστολή, κατάπτωση του συλλογικού χαρκατήρα της κοινωνίας, προπαγάνδα. Μια εποχή που σου δημιουργεί συνεχώς εικόνες και συναισθήματα που θες να ξεχάσεις, να αφήσεις πίσω, μια κατάσταση σκοτεινή που βρίσκει διεξοδο μόνο στη δημιουργία. Ολα αυτά συνθέτουν το “σχέδιο του νέου πολέμου” και έδωσαν την αφορμή στον Κότσυφα να δημιουργήσει ενα έργο με σαφή δυναμική, μια ηχηρή ελεγεία πάνω σε ένα νέο κόσμο που δημιουργείται πάνω σε σαθρά, άχαρα και δυστοπικά θεμέλια. Η μουσική του άλμπουμ σίγουρα δεν είναι “αμιγώς τζαζ”, αντίθετα μάλλον συγγενεύει με τη ροκ και την ψυχεδέλεια. Στοιχεία βέβαια της μουσικής του αυτοσχεδιασμού σαφώς και υπάρχουν, πως αλλιώς άλλωστε. Αυτό βέβαια αφορά κυρίως τους μουσικολόγους και μουσικοκριτικούς κι οχι τον ακροατή, ο οποίος σαφώς και μπαίνει άμεσα στον κόσμο που χτίζει σε αυτό το πολύχρωμο μουσικό ψηφιδωτό ο Θοδωρής Κότσυφας.

Εξι κομμάτια ενώνουν το παζλ του “New War Design”, έξι μεγάλες σε διάρκεια αυνθέσεις που καθεμία από αυτές έχει της δική της ένταση, τις δικές της διακυμάνσεις, τα δικά της “κομμάτια μέσα στο κομμάτι”. Με το πρώτο άκουσμα κιόλας, δυσκολεύεται κανείς να ξεχωρίσει κάποια σύνθεση. Ίσως ο “Ξένος” (στον οποίο συμμετέχουν παρεμπιπτόντως οι Ανδρέας Πολυζωγόπουλος στην τρομπετα και Haig Yazdjian στο ούτι), να κερδίζει τις υπόλοιπες στο νήμα. Κανείς όμως δεν μπορεί να μην αφεθεί αυτόματα στην δεύτερη ακρόαση. Κι εκεί μπαίνεις ακόμη περισσότερο στο τριπακι αυτού το πρότζεκτ, το οποίο (χωρίς υπερβολή) ξεκινάει από αυτό το υπέροχο εξώφυλλο που συνέθεσαν από κοινού η Εφη Θεοδωροπούλου (το σχέδιο της φλεγόμενης πολυκατοικίας) και η πολυτάλαντη Λενιώ Λέντζα (όλο το υπόλοιπο). Υποβλητικό και γεμάτο κρυφά και φανερά θέματα σε όλο του το μήκος και πλάτος, το θαυμάσιο αυτό έργο αποτελεί ουσιαστικά την έβδομη σύνθεση του δίσκου και ουσιαστικά την εισαγωγή σε αυτό. Όσο για τα εξι κομμάτια, είπαμε: δεν ξεχωρίζουμε κανένα. Από το ομότιτλο που ανοίγει το cd, ως το “A Daily Ray og Light” που το κλείνει, ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος σαν μια ωριαία σουίτα. Σαν ένα μουσικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, σαν μια προσπάθεια του δημιουργού του να φτιάξει μια δίοδο επικοινωνίας σε ένα κόσμο ασφυκτικά περίκλειστο.

Δεν γίνεται κλείνοντας, να αφήσουμε έξω από αυτό το κείμενο τους ανθρώπους που υλοποίησαν το όραμα του Θοδωρή Κότσυφα. Δυο πιανίστες και δυο ντράμερ πρώτης γραμμής, τέσσερις σπουδαίοι μουσικοί που -λίγο εώς πολύ- αποτελούν την μουσική οικογένεια του Θοδωρή τα τελευταία χρόνια, σε μια dream team δίχως αμφιβολία: Γιάννης Παπαδόπουλος και Ορέστης Πετράκης πιάνο και πλήκτρα, Θάνος Χατζηαναγνώστου και Δημήτρης Κλωνής τύμπανα κι από κοντά τους ο Φώτης Παπαθεοδώρου που ανέλαβε τη μίξη και το mastering αυτής της δουλειάς. Ακούγοντας και ξανακούγοντας το “New war Design”, ευχόμαστε όλες οι σκοτεινές εποχές που περνάμε στη διάρκεια της ζωής μας, να δίνουν αφορμές για να “παράγονται” τόσο όμορφα καλλιτεχνικά πρότζεκτ. Είτε αυτά αφορούν τη μουσική, είτε οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης. Το σίγουρο είναι οτι με μουσικούς και ανθρώπους σαν τον Θοδωρή Κότσυφα, πάντα θα έχουμε τέτοιες χαρές, ακόμη και μέσα σε αυτή τη ζοφερή εποχή.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις ψηφιακές πλατφόρμες αλλά και σε cd και (σύντομα) σε κασσέτα από την PuzzlemusicLabel.