Κάποτε ένας από τους πλέον σοβαρούς ανθρώπους που παρακολουθούν την εγχώρια τζαζ κοινότητα, σε μια από τις εκατοντάδες συζητήσεις περί της “ύπαρξης η μη της τζαζ σκηνής στην Ελλάδα”, ειχε πει χαρακτηριστικά οτι “αν ένα σχήμα συγκεκριμενοποιεί αυτό που λέγεται ελληνική τζαζ σκηνή, αυτό είναι το Harris Lambrakis Quartet”. Όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότερο συμφωνούμε με την άποψη του. Και δεν είμαστε οι μόνοι. Το πιο σημαντικό λοιπόν-κατά πολλούς- σύγχρονο ελληνικό τζαζ σχήμα, γιορτάζει εδώ και λίγες ημέρες την κυκλοφορία του τρίτου του άλμπουμ! Μια κυκλοφορία που περασε κυριολεκτικά από “χίλια μύρια κύματα” και που κανείς δεν ξέρει, αν και πότε θα πραγματοποιούνταν, αν δεν υπήρχε η καταλυτική μεσολάβηση του Κοσμά Αναγνωστόπουλου και του Jazz Solidarity Network που χρηματοδότησε και τύπωσε τελικά το άλμπουμ σε cd, έστω και σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια και δυο μήνες από τον Ιανουάριο του 2016, οπότε οι Χάρης Λαμπράκης (νέι), Δημήτρης Θεοχάρης (πιάνο), Δημήτρης Τσεκούρας (κοντραμπάσο) και Νίκος Σιδηροκαστρίτης (τύμπανα) έμπαιναν στο Sierra Studios και ηχογραφούσαν το “Lafina”. Ποιός αλήθεια περίμενε οτι θα περνούσε τόσος πολύς καιρός για να βρει το δρόμο προς τις δισκοθήκες μας αυτό το αριστούργημα; Κανείς. Ακόμη και σε αυτή τη χώρα της χυδαίας πολιστιτικής κατάπτωσης, όπου η αδιαφορία όλων για οτιδήποτε σοβαρό υπάρχει γύρω από την καλλιτεχνική δημιουργία, έχει “τρυπήσει” κάθε πάτωμα, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, το πράγμα παρατράβηξε. Ευτυχώς όμως, έστω και στο “μη παρέκει” το φώς άναψε. Και το άλμπουμ αυτό, το οποίο είναι από την αρχή ως το τέλος του ένα ποιήμα, είναι πλέον στα χέρια μας και στα αυτιά μας. Και απορούμε: καμία, μα καμία εγχώρια δισκογραφική εταιρεία (μικρή η μεγαλύτερη) να μην ενδιαφερθεί να εκδόσει το άλμπουμ αυτό; Μεγάλη συζήτηση που μπορεί να προκαλέσει στεναχώρια, αλλά σε αυτό το κείμενο γιορτάζουμε!

Η “Lafina” ειναι μια άσκηση οδοιπορίας μετά μουσικής σε ονειρικούς κόσμους, όπου κυριαρχεί η αρμονία, η ομορφιά της φύσης, η στιγμή, το ανεπιτήδευτο, εκεί που ιερουργεί η μουσική σε όλα της τα μήκη και βάθη. Είναι η φυσιολογική συνέχεια ενός σχήματος που εδώ και 17 ολόκληρα χρόνια, αποτελεί μια μοναδική σταθερή όαση ομορφιάς, μια ιδιαίτερη αχτίδα φωτός. Αποτελούμενο από τέσσερις μουσικούς που πλέον έχουν γινει οικογένεια, τέσσερις μύστες που έχουν φτιάξει ένα τεράστιο σύννεφο, μας ανεβάζουν επάνω του και μας παρασύρουν σε έναν μαγικό κόσμο, το Harris Lambrakis Quartet δημιούργησε έναν ακόμη αριστουργηματικό δίσκο (μετά τους επίσης υπέροχους “Θέα” και “Meteora”), με οκτώ πρωτότυπες συνθέσεις, ένα ποιητικό ακρόαμα διάρκειας μιας περίπου ώρας. Τα καθαρά μουσικολογικά θέματα της μουσικής του κουαρτέτου, δεν μπορούμε και δεν είμαστε οι καταλληλοι να τα αναλύσουμε. Απλά, η τζαζ που παίζει αυτό το σχήμα (η καλύτερα η μουσική που παίζει) είναι μια ευτυχία για τον ακροατή, μια λύτρωση. Αυτό τουλάχιστο νοιώθουμε εμείς, τα δέκα χρόνια που το παρακολουθούμε σταθερά και δεν είμαστε οι μόνοι. Τι να πει κανείς για συνθέσεις όπως η “Lafina”, το “Dry Mountain” (η “Ξεροβούνι” καθώς στα μέλη του σχήματος αρέσουν οι ελληνικοί τίτλοι), οι “Αγωγιάτες”, η “Ανείπτωτη Χαρά των Παιδιών”; Ακόμη και το πιο “Blackbird” (με την συμμετοχή του Δημήτρη Κλωνή στα τύμπανα) που κινείται σε πιο “free” μονοπάτια. Ποιός μπορεί να “κατατάξει” αυτή τη μουσική κάπου πριν την αγαπήσει;;.

Τελειώνοντας (μιας και θα μπορούσαμε να γράφουμε σελίδες ολόκληρες για το σχήμα αυτό και για τις στιγμές εξύψωσης και συγκίνησης που έχουμε περάσει μαζί του), αξίζει να τονίσουμε την χαρά των τεσσαρων αυτών ανθρώπων κάθε φορά που βρίσκονται και παίζουν. Σαν να είναι παιδιά. Σαν να είναι η πρωτη τους φορά! Κι ας μην είχε βγει ο δίσκος τους τόσα χρόνια. Κι ας μην ενδιαφέρθηκε κανένας φορέας, promoter, manager, influencer η οτιδήποτε άλλο να τους προωθήσει σαν “κορυφαίο εξαγώγιμο προιον” της εγχώριας τζαζ κοινότητας. Κι ας παίζουν ενίοτε σε μικρά μπαρ, καφενεία, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, ακόμη και σε πλατείες κι οχι σε διάσημα συναυλιακούς stages ανα τον κόσμο, όπως ίσως θα τους άξιζε. Κι αυτό αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την ομορφιά και την ψυχούλα αυτών των τεσσαρων μοναδικών ανθρώπων που μοιάζουν σαν να υπάρχουν γι’ αυτό το σχήμα. Και τώρα, με νέο υλικό στη φαρέτρα τους, αφήνουν πίσω τους το “Lafina” κι ετοιμάζονται να μας χαρίσουν νέα εκστατικά βράδυα, νέα αστρικά ταξίδια με τη μουσική τους. Ως τότε, εμείς απολαμβάνουμε το δίσκο στο repeat. Ξανά και ξανά. Δεν του αξίζει τίποτα λιγότερο.

Για να βρείτε τη “Lafina” επικοινωνήστε με to γκρουπ μέσω e-mail, facebook και instagram:
email: lambrakis.quartet@gmail.com
Facebook: @harrislambrakisquartet
Instagram: Harris Lambrakis Quartet #harrislambrakisquartet
κι εναλλακτικά με την σελίδα του Jazz Solidarity Network (JSN) στο Facebook