Share this page:

«ΕΤΙΚΑΙΕΤΗΚΑΙΤΗ ΚΑΙΤΗ»: Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΓΑΝΙΔΗ

Πέρασαν αρκετοί μήνες από τις παραμονές των Χριστουγέννων οπότε και κυκλοφόρησε το νέο (δέκατο προσωπικό) άλμπουμ του Μιχάλη Σιγανίδη. Από τότε, προσπάθησα τρεις –τέσσερις φορές να ξεκινήσω αυτό το κείμενο, αλλά μάταια. Δεν έβγαινε τίποτα ουσιαστικό. Προσπαθώντας να μιλήσεις (ή να γράψεις καλή ώρα) για τον εν λόγω δημιουργό, σκοντάφτεις σε μια σειρά από λέξεις και χαρακτηρισμούς. Αναρωτιέσαι τι να πρωτοπείς  ή με ποιο τρόπο να αρχίσεις το κείμενο σου, ποιές λέξη μπορούν να εμπεριέουν, να περικλείουν, να χαρακτηρίζουν αυτό που κάνει τόσα χρόνια ο άνθρωπος αυτός. Μάταιος κόπος. Είναι αυτή η απουσία της όποιας «αντικειμενικότητας»,  που κάνει σχεδόν αδύνατη την συνέχιση της προσπάθειας. Κι έτσι ξεκινάς κάπως έτσι. Κοινωνώντας αυτή την αδυναμία. Το πόσο δύσκολο είναι να δεις «από απόσταση» το έργο ενός καλλιτέχνη που έχεις μέσα στο σπίτι σου, στα αυτιά σου και στην καρδιά σου από τα εφηβικά σου χρόνια…

Το «ΕΤΙΚΑΙΕΤΗΚΑΙΤΗΚΑΙΤΗ» είναι μια προσωπική πολυπαραγωγή. Μια σχεδόν «υπερπαραγωγή» αν λάβει κανείς υπόψιν του ότι είναι εντελώς ανεξάρτητη και περιλαμβάνει βιβλίο 94 σελίδων και ένα usb που περιέχει 40 λεπτά μουσικής και 71 λεπτά βίντεο. Το σύμπαν της μοναδικής αυτής περσόνας που όλοι αγαπήσαμε από την εποχή του «Το πρωϊ και το βράδυ» υπάρχει κι εδώ ολοζώντανο, ολάνθιστο και πιο πολυσχιδές από ποτέ. Για πρώτη φορά εξάλλου βλέπουμε δημοσιευμένα  στο χαρτί ποιήματα του Μιχάλη Σιγανίδη (σχεδόν 20 τον αριθμό), ενώ επίσης πρώτη φορά έχουμε συγκεντρωμένο οπτικό υλικό από τα βιντεο με τα οποία καταπιάνεται τα τελευταία χρόνια ως μια άλλη μορφή έκφρασης. Αυτή η συνύπαρξη μουσικής, εικόνας και γραπτού λόγου είναι άκρως συναρπαστική και «αγκαλιάζει» τον ακροατή σφιχτά, ξεδιπλώνοντας αυτή τη μοναδική παλέτα ενός καλλιτέχνη που χρόνια τώρα πρωτοπορεί έχοντας καταφέρει να φτιάξει το δικό του πιστό και φανατικό κοινό. Επανερχόμενοι στο άμπουμ-βιβλίο πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για μια καλαίσθητη πολυέκδοση, ένα «τετράπτυχο» μουσικής-εικόνας-ποίησης και φωτογραφίας, το οποίο συνθέτει αυτό που πρεσβεύει χρόνια τώρα ο Σιγανίδης: Το –κατ’ αυτόν- «DAMI» (Dramatized ambientmusic & images). Μουσικοί, εικαστικοί, κινηματογραφιστές και άλλοι καλλιτέχνες συνυπάρχουν μέσα στο πόνημα αυτό και μαζί τους ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο αδελφός του συνθέτη και ποιητής Γιώργος Σιγανίδης, η ρεμπέτισσα Μαριώ (Μαρία Κωνσταντινίδου), ο Γαβριήλ Ν. Πεντζίκης κ.α. Η νοσταλγία, η επαφή με το Θείο, ο έρωτας, η αγωνία του γήρατος και του θανάτου και ταυτόχρονα το λεπτό χιούμορ και μια επίσης λεπτή ειρωνεία κυριαρχούν σε αυτά τα «21 tracks πένθους και λατρείας» (όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Μ.Σ.) μαζί με όλη αυτή την «παιχνιδιάρικη», ιδιαίτερη διάθεση που διαπνέει όλα τα έργα του δημιουργού εδώ και 34 χρόνια που δισκογραφεί. Συμπαίκτες του σε αυτό το παιχνίδι επίσης, το «Συγκρότημα Λαμπράκη» με μέλη του πλέον (πλην του επί χρόνια επιστήθιου συνεργάτη Χάρη Λαμπράκη) τους μουσικούς  με τους οποίους πορεύεται ο Μ.Σ. τα τελευταία χρόνια όπου ζει κι εργάζεται στην Αθήνα (Γιάννης Αναστασάκης, Παναγιώτης Μανουηλίδης, Βασίλης Ματζούκης, Fausto Sierrakowski). Οι «φιλικά συμμετέχοντες» πολλοί και αξιόλογοι σε μια άτυπη καλλιτεχνική «συνάντηση» γύρω από την εστία που άναψε ο Μ.Σ. για να τους «στεγάσει».

Το να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα σημεία του «ΕΤΙΚΑΙΕΤΗΑΚΙΤΗΚΑΙΤΗ» και να αρχίσουμε τις αναλύσεις, το θεωρούμε περιττό και ανούσιο. Αυτό που αξίζει κανείς (και όχι μόνο οι επί τόσα χρόνια θιασώτες του έργου του Σιγανίδη), είναι το να αφεθεί και να «βυθιστεί» ο ακροατής-θεατής-αναγνώστης μέσα σε αυτόν τον καλλιτεχνικό, δημιουργικό μπαξέ, να μυρίσει τις μυρωδιές και να αγγίξει τα άνθη του. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψει μόνος του ο καθένας. Και γι΄αυτό και κάθε καινούργια δουλειά του Μ.Σ. είναι ένα γεγονός από μόνη της. Γιατί ποτέ δεν θα είναι μονοδιάστατη, μονόπλευρη. Ο Σιγανίδης είναι, μιλώντας πολύ απλά, «μια κατηγορία μόνος του». Και εδώ τελειώνουμε. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης, ηχείων, ώτων κι οφθαλμών.