Share this page:

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΣΛΑΚΙΩΤΗΣ «ΠΡΕΠΟ ΚΑΙ ΔΙΚΙΟ»: ΤΟ ΛΥΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ «DRETTA» ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Πέρασαν πέντε χρόνια (Νοέμβριος 2017) από την πρώτη παρουσίαση και την κυκλοφορία του άλμπουμ «Dretta» του Ηρακλειώτη ντράμερ, συνθέτη και πολυοργανίστα Βασίλη Γιασλακιώτη. Ένας δίσκος που συγκίνησε και άφησε πολύ καλές εντυπώσεις για το εξαιρετικό λυρικό πάντρεμα ιδιωμάτων της κρητικής μουσικής παράδοσης με εκδοχές της σύγχρονης μουσικής και ο οποίος παρουσιάστηκε σε πολύ επιλεγμένους χώρους και φεστιβάλ, αφήνοντας την αύρα του.

Κι αν η λέξη ντρέτος στην κρητική διάλεκτο σημαίνει ευθύς, οι λέξεις πρεπό  και δίκιο αν μπορούσαν να μεταφραστούν σε μια, αυτή θα ήταν το καθήκον. Συνεχίζοντας το πρότζεκτ «Dretta» από το σημείο που το άφησε το 2017 και θέλοντας να σμίξει όλα τα στοιχεία που τον μεγάλωσαν σαν μουσικό και σαν άνθρωπο, ο Γιασλακιώτης μας αφήνει ένα ακόμη νοσταλγικό, λυρικό, συγκινητικό άλμπουμ. Ένα σύνολο επτά συνθέσεων αφιερωμένες σε πρόσωπα που αγαπά (την γιαγιά του Ελένη, το αχνό πρόσωπο της οποίας αλλά και τα χέρια της κοσμούν το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του cd, τον αδελφό του Βασίλη, την μικρή του κόρη Μαρία), σε ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή του και για διάφορους λόγους δεν είναι πια παρόντες, στον Κώστα Καρυωτάκη που αποτέλεσε την πρώτη του επαφή με την ποίηση. Ο συνθέτης επιλέγει η λύρα να έχει και αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, που αναδεικνύει ένα άλλο ηχόχρωμα του συγκεκριμένου οργάνου, που το μεταφέρει τελείως από το κάδρο του αμιγώς παραδοσιακού, γλεντζέδικου η και όχι, παιξιματος. Όμως, στην πορεία, έρχονται μέσα στο άλμπουμ όργανα που παρότι κάνουν ένα «πέρασμα», εντούτοις διαμορφώνουν αυτό το πάντρεμα που επιχειρεί να κάνει.  Πότε η τρομπέτα του Νίκου Σαμαρά, πότε το τσέλο της Αλεξάνδρας Παπαστεργιοπούλου, πότε το ούτι του Γιώργου Παππά, έρχονται και αφήνουν στίγμα στις συνθέσεις. Και φυσικά, σχεδόν στην ίδια πρωταρχική θέση με τη λύρα, οι κιθάρες του Αποστόλη Γιασλακιώτη που ζωγραφίζουν το φόντο στο τοπίο που φτιάχνει με τη μουσική του ο Βασίλης.

Είναι ευτύχημα που τα τελευταία χρόνια η κρητική μουσικη και οι κρητικοί μουσικοί «ανοίγουν» τον ήχο τους και πειραματίζονται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους πάνω στη μίξη των στοιχείων της παράδοσης με τη σύγχρονη μουσική. Ο Βασίλης Γιασλακιώτης ανήκει σε αυτή γενιά ανθρώπων. Η μουσική του όμως, αναζητά αυτή τη προαναφερόμενη μίξη χωρίς «θόρυβο», χωρίς αγωνία. Φτιάχνει ένα soundtrackαναμνήσεων και προσδοκιών, εικόνων από το παρελθόν κι ελπίδας για το μέλλον. Δημιουργεί τον μουσικό του χώρο με κριτήριο να κάνει τον ακροατή του να κλείσει τα μάτια του και να ονειρευτεί. Συνεπής σε αυτό που ξεκίνησε να κάνει, έχει σκοπό να συνεχίσει στον ίδιο, «ντρέτο» δρόμο. Εμείς απλά είμαστε εκεί και γουστάρουμε αυτό που μας δίνει…